Συχνές Παθήσεις του Ώμου και Μυοσκελετικός Υπέρηχος

Οι παθήσεις του ώμου αποτελούν συχνότατη αιτία αναζήτησης ιατρικής βοήθειας (αναλογία 5-10 ασθενών για κάθε 1000 ασθενείς που επισκέπτονται ιατρό για οποιοδήποτε λόγο και 10% των κακώσεων στον αθλητισμό).

Από τις παθήσεις του ώμου, η πλειοψηφία ανήκει σε παθήσεις του κοινού τενόντιου πετάλου των στροφέων του ώμου, δηλαδή των τενόντων του υποπλατίου, του υπερακανθίου, του υπακανθίου και του ελάσσονα στρογγύλου. Οι μύες αυτοί είναι υπεύθυνοι για τις πολύπλοκες στροφικές κινήσεις του ώμου, αλλά και για την έναρξη και διατήρηση της αιώρησης του ώμου σε πολλά επίπεδα. Το φάσμα των τενόντιων παθήσεων ξεκινά από την υπακρωμιακή προστριβή και την εμφάνιση θυλακίτιδας, μια πάθηση με ιδιαίτερα οξύ πόνο στον ώμο και μεγάλο περιορισμό κινήσεων. Ο υπακρωμιακός θύλακος (λέγεται και μπούρσα) εδράζεται μεταξύ του τενοντίου πετάλου και του ακρωμίου και προστατεύει την επιφάνεια των τενόντων κατά τις κινήσεις του ώμου. Σε επαναλαμβανόμενη πρόσκρουση, η μπούρσα αυτή φλεγμαίνει, με αποτέλεσμα οξύτατο πόνο με τις κινήσεις. Αν η αιτία της προστριβής δε διορθωθεί, εγκαθίστανται με την πάροδο του χρόνου σχεδόν μόνιμα συμπτώματα πόνου σε συγκεκριμένες κινήσεις, συμβατές με διάγνωση χρόνιας τενοντοπάθειας. Το τελικό στάδιο αυτής της διαδικασίας είναι η εμφάνιση ασβεστοποιού τενοντοπάθειας (δηλαδή ανώμαλη επούλωση της μάζας του τένοντα που χαρακτηρίζεται από την εναπόθεση και συσσώρευση κρυστάλλων ασβεστίου) ή ακόμα και ρήξεις του τενοντίου πετάλου, σε άλλοτε άλλο μέγεθος και βάθος. 

Συχνά, η παθολογία αυτών των τενοντίων παθήσεων επεκτείνεται και στον τένοντα του δικεφάλου βραχιονίου μυός, που έχει σημαντική ανατομική συνάφεια με τους στροφείς του ώμου. Μια ακόμα συχνή πάθηση είναι η ανάπτυξη αρθρίτιδας ανάμεσα στην κλείδα και το ακρώμιο (ακρωμιοκλειδική διάρθρωση), που προκαλεί πόνο κατά την ανύψωση του άκρου, ή οταν ο ασθενής σταυρώνει τα χέρια του. 
Η διάγνωση του σταδίου του προβλήματος καθορίζει και τη θεραπεία. Στη διάγνωση κύριο ρόλο διαδραματίζουν το ιστορικό της παρούσας νόσου του ασθενούς (δηλαδή η πορεία του προβλήματος από την έναρξη του μέχρι την επίσκεψη στον ιατρό) και η κλινική εξέταση του ασθενούς. Διάφορες απεικονιστικές μέθοδοι μπορεί να επιστρατευτούν από τον ιατρό για την ενδυνάμωση της σωστής διάγνωσης και τον καθορισμό της θεραπείας. Ο μυοσκελετικός υπέρηχος που συχνά είναι διαθέσιμος στα σύγχρονα ορθοπαιδικά ιατρεία αποτελεί επέκταση της ορθοπαιδικής κλινικής εξέτασης, δίνοντας πολύτιμες πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο και επιτρέποντας τη διενέργεια δυναμικών δοκιμασιών. Επιπρόσθετα, και εφόσον έχει τεθεί η διάγνωση, επιτρέπει τη διενέργεια μικρών παρεμβατικών πράξεων (έγχυση αναισθητικών και αντιφλεγμονωδών φαρμάκων ακριβώς στο σημείο του προβλήματος) με σκοπό την άμεση ανακούφιση του ασθενούς από τον οξύ πόνο αλλά και την παρακολούθηση της αποθεραπείας του.

Ο ιατρός χρησιμοποιεί φορητό μυοσκελετικό υπέρηχο τελευταίας τεχνολογίας για τη διάγνωση και θεραπεία ευρείας γκάμας μυοσκελετικών παθήσεων

You may also like these